ՖՐԱՆՍԻԱՆ ԵՐԳՈՒՄ Է ՀԱՅԵՐԵՆ. ՄԱՐԹԵՆ ՅՈՐԳԱՆՑ

Ցեղասպանությունից մազապուրծ եղած հազարավոր ընտանքիներ հայտնվեցին օտար քաղաքներում, նրանցից ոմանք բարյացկամությամբ ընդունեցին մի փոքր ազ•ի կործանվող ժողովրդին, ոմանք էլՆ ոչ: Ֆրանսիան, մանսավորապես Մարսել քաղաքը, առաջիններիցէր, որն իր դռները բացեց հայերի որբացած երեխաների առջև: Այդ ընտանքիներից մեկում էլ հետա•այում պետք է ծնվեր արմատներով Պոլիսցի Մարթենը, ում հետ այսօր հնարավորություն ունենք զրուցելու:

Որտեղի՞ց եք արմատներով:
-Այս հարցին հակիճ կպատասխանեմՆ ես ծնունդով Թուքիայից եմՆ Արևմտայն ՀասյաստանիցՆ ծնվել եմ Պոլիսում, ներկայիսՆ Ստամբուլում:
-Ու՞մ են ուղղված Ձեր երգերը:
– Ընդհանարապես իմ արվեստը վերաբերում է բոլորին , ես եր•ում եմ ժողովրդի համար: Ինչ վերաբերում է փոքրիկների եր•երի, ապա դրանք գրել եմ առաջին ան•ամ Երևան այցելության ժամանակ, երբ համաեր•ենրի եկա 1990-ականներին էր, այդ հարցում ինջ ներշնեչց Արևիկ մանկական խմբի ելույթները, խմբի երեխաների բացառիկ տաղանդը:
-Վերջին տարիների Ձեր ստեղծագործությունները կրկի՞ն փոքրիկներին է ուղղված:
-Այո, բայց ոչ միայն փոքրիկներին. ունեմ եր•եր Հայսատանի և Արարատի մասին: Դրանցից որոշ մասը հեղինակային է, իսկ մի մասը տարբեր ստեղծա•ործողների կողմից գրված, ինչպես Երազ Արարատ երգը, որ շատ եմ սիրում, բառերը Սիլվա Կապուտիկյանինն է, իսկ երաժշտությունը Սեթո Բաղդասարյանինը:
Բացի հայերենը, ո՞ր լոզուներով եք երգում:
-Շատ ձայանագրություններու ունեմ հին իտալերենով և ֆրանսերենով, սակայն իմ բոլոր եր•երը օտար են ինձ, որովհետև օտար լեզվով են հնչում, իմ հո•ու եր•ը հայերենով է միայն իրական հնչում: Երբ 88-ից սկսած մենահամեր•ներով եկա Հայաստան և մոտիկից ծանոթացա իմ մեծ ընտանիքՆ ՀԱՅՐԵՆԻՔԻՍ հետ, հայրենի կարոտը նոր ուժով ինձ լցրեց և հիմա այլ կերպ եմ նայում իմ հարազատ Հայաստանին, նրա մեջ աճող նոր սերնդին: Այդ ծանր օրերին •րեթե 139 համեր• տեղի ունեցավ թե մարզերում, թե Երևանում, որով փորձեցի ծառայել, ինչ-որ չափովգեղեցկացնել իմ ժողովրդի մռայլված ու հուսախաբ եղած կյանքը:
Արդյոք հայ լինելը խանգարո՞ւմ է օտարության մեջ ստեղծագործող երգչին:
-Չեմ թաքցնի, այո, տարիներ առաջ այդպիսի խնդրի հետ հաճախ էին բախվում, սակայն այսօր այլ է, այսօր առավել հպարտությամբ եմ հանդես •ալիս, որովհետև հայ եմ, արատաի երկրից և ինձ դա ուժ է տալիս ապրելու և հայի կերպարը օտարության մեջ պահելու համար: Եվ հավատում եմ., որ մի օր հայի հավաքականությունն է հաղթելու և մենք միասին ենք լինլեու իբրև ազ• և այլևս չի լ;ինելու ցավոտ հարցըՆ սփյուռքահայ ենք, թե հայսատանցի, սա շատ վատ սովորություննէ, որի այսօր առնչվում ենք:
Ո՞րն է եղել Ձեր ամենամեծ դժվարությունը, որին երբևէ հանդիպել եք:
– Իմ ամենամեծ խնդիրը եղել օտարության մեջ ինձ ընդունելի դարձնել է, եթե կարելի է այդպես ասել, որովհետև ես երբեք չեմ ձ•տել օտարներին նմանվելՆ միայն թե հասարակությունն իձն ընդունի, ես ցանկացել եմ պահպանել իմ հայ լինելու վեհա•ույն կերպարը և այդպիսով ընդունված համարել ինձ, այլ ոչ թե նմանակելով:
-Եթե երևէ նորից կյանքի ուղի ընտրելու հնարվորություն լիներ, ի՞նչ կընտրեիք:
– Անշուշտ, թեև սխալներ շատ են եղել իմմ կայքնում և և շատ բաներ կուզեի փոխել, սակայն եր•ը շատ-շատ եմ սիրում, համոզված եմ, որ եթե նորից ընտրեի, դարձյալ եր•ը կընտրեի, անկասկած, եր•ն ու եր•ի ճանապարհը:
Ո՞րն է Ձեր ուղերձը հայ ընթերցողին:
-Շատ բաներ ունեմ ասելու իմ ժողովրդին, բայց այդքան այս պահին հնարչավոր չէ, պարզապես մեկ փափա• ունեմՆ տեսնել իմ ազա•ը •եղեցիկ, երջանիկ, ուժեղ և ապահով վիճակում:

Մենք լավ սերունդ ունենք, ուզում եմ, որպեսզի այդ սերունդ ավելի լավ ապրի, մեզանից ավելի լավ, որ երբեք օտարության ձ•տում չլինի: Իսկ Մարի ամսա•րի խմաբ•րությանը շնորհակալ եմ ընձեռած այս բացառիկ հնարավորության համարՆ ևս մեկ ան•ամ հայերնով և հայրենիքիս հետ խոսելու համար:

Զրուցեց Վարդ Գիշյանը

Տարածել`
Share

You may also like...

Sorry - Comments are closed